Ik heb dit verhaal geschreven voor mijzelf. Door de woorden op papier te zetten had ik het gevoel dat ik de situatie beter aan kon. Tijdens het schrijven besefte ik dat ik met mijn verhaal misschien ook iets voor andere kon betekenen.
Mijn man en ik hebben veel gezocht naar literatuur en achtergrondinformatie over pubers met PDD NOS (Pervasive Developmental Disorder). Graag wilde ik weten wat de ervaringen van andere ouders waren. Tot mijn verbazing was er weinig tot niets geschreven over pubers en jong volwassenen met dit probleem.
Hoe groot is de kans dat het na een gedwongen opname wel de goede kant op gaat met mijn zoon? Kan hij dit ooit verwerken? Hoe gaat het allemaal in zijn werk? Kan ik dit wel aan? Ligt de schuld niet gewoon bij de opvoeding?
Allemaal vragen waar ik mee zat; nergens een antwoord. Ook ondervonden wij een doolhof van hulpverlenende instanties. Een onnodig lange weg hebben we moeten doorlopen.
| LEES EEN PASSAGE | BEKIJK DE VIDEO | KOOP HET BOEK | REAGEER | NEEM CONTACT OP |
Vanaf nu te koop bij onder meer
Uitgeverij de Graaff
Bol.com
Van Bomen
Bruna
Literatuurplein
Een beperking hebben is geen keuze. Bezuinigen op mensen met een beperking is dat wel. Wij roepen het kabinet op een andere keuze te maken. U ook? De effecten van de bezuinigingen ontkennen of weglachen kan echt niet! Wilt u de politiek deelgenoot maken van uw verontwaardiging? Vindt u ook dat kwetsbaar Nederland gesteund moet worden?
Verstrikt in autisme
Joep was 12 jaar toen bij hem de diagnose autisme werd gesteld. Nu is hij 22 jaar en de tussenliggende tien jaren waren voor zowel Joep als zijn ouders een zeer moeilijke tijd. Een lange strijd die nog lang niet gestreden is. Dit komt mede doordat Joep zijn handicap niet wil en niet kan accepteren. Zijn ouders kwamen in de loop van de jaren in het doolhof van de hulpverlening terecht. Tot tweemaal toe hebben zij de moeilijke beslissing moeten nemen om Joep gedwongen te laten opnemen.
Joep ziet het leven als zeer negatief en houdt zich staande door middel van alcohol en het contact met zijn vrienden. Zal Joep het leven ooit als prettig kunnen ervaren en zal er ook voor hem een waardevolle toekomst zijn?
Zijn moeder vertelt in dit boek op een zeer openhartige wijze het levensverhaal van Joep, haar autistische zoon. Zij schetst daarin de problemen die haar gezin heeft met de directe omgeving, met school en met name de hulpverlening. Telkens moet zij de diverse hulpverleners weer opnieuw haar verhaal over Joep vertellen. En telkens blijkt dat de hulpverlening faalt.
Dit is het authentieke verhaal van een moeder. Het is uit het hart gegrepen en verdient alle aandacht van hulpverleners, studenten en hun opleiders.